"Collor Settings" - wernisaż wystawy Stefana Parucha

Wystawa "Color settings" w przewrotny sposób opowiada o malarstwie.

Nie ma na niej klasycznych płócien. Są tylko wyświetlane na ekranach gry i aplikacje. Wszystkie odnoszą do wybranych dzieł takich twórców jak Kazimierz Malewicz, Władysław Strzemiński, Piet Mondrian, Ryszard Winiarski. Pokazywane są na ekranach telewizorów w formie video tutorali, czyli filmowych instrukcji ujawniających zasady działania programów. Filmiki tłumaczą jak działają aplikacje. Natomiast same gry wyjaśniają wybrane aspekty dzieł, które stają się ich kanwą. Prezentuje więc subiektywny wykład o moich prywatnych fascynacjach malarskich. Analizuje naturę dzieł innych artystów, które bliskie są mojej twórczości.

Jedynym namacalnym malarskim działaniem jest instalacja składająca się z dużej ilości niewielkich płócien ułożonych w ciągi kolorowych prostokątów. Przybierają formę linii ciągnącej się przez całą galerię. Kolory płócien oraz ich kolejność wygenerowane są przez specjalnie napisany program.

W edytorze tekstu litery zastępowane są kolorami. Pisząc generuję ciągi barwnych prostokątów. Mogę zaprojektować poszczególne kolory i przypisać je literom. Pisząc tworze obraz. Abstrakcyjna kompozycja staje się zakodowanym komunikatem. Zaszyfrowany tekst obrazem. Widz, może rozkodować go tylko według klucza stworzonego w programie. Tradycyjny obraz przegląda się w nowych mediach.

Obraz cyfrowy upodabnia się do analogowego. Przejmuje jego cechy. Kolor, który ma swoje znaczenie kulturowe, osadzone w tradycji i psychologii nabywa cechy wzięte ze struktury języka. Sekwencja występujących po sobie barw przybiera atrybuty prywatnej frazy, politycznego lub krytycznego hasła. Staje się tekstem.

Wszystkie aplikacje pochodzą z mojego projektu electronichommage.pl, którego celem było zaprojektowanie urządzeń multimedialnych służących do analizy wybranych projektów i dzieł artystycznych. Programy powtarzają, wzmacniają, odwracają zasadę stworzenia konkretnych utworów wizualnych.

Natura dzieła rozpoznawana jest po przejściu konkretnej procedury. W sposób liniowy lub nie liniowy użytkownik ogrywa dawne dzieło poznając jego ideę.